Thursday, 20 November 2014

शायर

कितनी भी मुट्ठी बंध रखो वक़्त रेत् की तरह फिसल ही जायेगा ।
आज शायद दौर मेरा नहीं ,कल शायद दौर मेरा भी आयेगा ।

मेने हर रोज नये रंग मे वक़्त को सजते सवरते तो कभी उजड़ते देखा हे ।
आना जाना तो लगा रहेगा, ना मेरे लिये ना तेरे लिये ये वक़्त कहा ठेहरा हे ।

समन्दर की तरह गहराई रखो और हिमालय की तरह ऊंचाई रखो ।ज़ुकना भी जरुरी हे मेरे दोस्त जहा प्रेम ,मान,सम्मान मिले वहा हंमेशा शीश जुकाई रखो ।

मे आज हु तो शायद कल नहीं,कुछ सुरख पन्नो पे शायद तस्वीरो की तरह बन जाऊ किसी की सोच बनु या शायद किसी को याद आऊ ।

मे बड़ा तो नहीं, मगर शायद कुछ बन पावु ।बहोत शिद्दत से कोशिश करता हु के कुछ अच्छा लिख पावु ।

कोशिश यही करता हु,और खुदा से यही माँगता हु,सुजली हुई नहीं एक मासूम बच्चे की हसी की तरह मेरी लिखाई रखो ।

मुझे इश्वर नहीं बनना,इंसान बन जाऊ तो बहोत हे।हा, मुझे बस शायर बनाई रखो ।

लिखितन
विपुल बोरीसा

Sunday, 16 November 2014

લાગણી

લાગણી ઓ નાં કાચ થી મે શીશા-એ-શામ
બનાવ્યો.
અશ્રુ ભરી એમાં મારા મે જામ બનાવ્યો.

લોકો પ્રેમ થી ઈબાદત કરે છે,મે પ્રેમ ને જ ઈબાદત બનાવી મારો રામ બનાવ્યો.

મને ચિંતા હતી જ ક્યાં મારા આગાઝ ની,મે તો જાતે જ મારો અંજામ બનાવ્યો.

નામ ની મને મારા ક્યાં ખબર હતી,એની ઓળખ બનવા ખુદ ને ગુમનામ બનાવ્યો.

સેજ યાદો ની સજાવી એની ,ને મે મારો આરામ બનાવ્યો.
સપનાં ઓ ની એના રિશ્વત આપી નિદર ને,જાત ને મારી મે ગુલામ બનાવ્યો.

મીરાં બની ભક્તિ પણ કરી,રાધા બની ને એને મારો શ્યામ બનાવ્યો.

મિલન-મુલાકાત,એ વર્ષો જૂની વાત હજુંય છે મને યાદ.
બસ આ તો આવી તારી યાદ,એટલે અમસ્તા આં પૈગામ બનાવ્યો.

લાગણી ઓ નાં કાચ થી મે શીશા-એ-શામ
બનાવ્યો.
અશ્રુ ભરી એમાં મારા મે જામ બનાવ્યો.

લીખીતન

વિપુલ બોરીસા